مرا بازیچه ی خود ساخت، چون موسی که دریا را

فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسی را

نسیم مست وقتی بوی گل می داد، حس کردم

که این دیوانه پرپر می کند یک روز گل ها را

خیانت قصه ی تلخی است اما از که می نالم؟

خودم پرورده بودم در حواریون یهودا را

خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست

چه آسان ننگ می خوانند نیرنگ زلیخا را

کسی را تاب دیدار سر زلف پریشان نیست

چرا آشفته می خواهی خدایا خاطر ما را؟!

نمی دانم چه نفرینی گریبانگیر مجنون است

که وحشی می کند چشمانش آهوهای صحرا را!

چه خواهد کرد با ما عشق؟! پرسیدیم و خندیدی

فقط با پاسخت پیچیده تر کردی معما را

یا کنم قصه عشق تو فراموش نشد

باده تلخ، مگر عقده گشاید ورنه

کام دل حاصل من زان دو لب نوش نشد

گریه کردی که چو پروانه مرا سوخته ای

شمع من! عاقبت این گریه گنه پوش نشد

گفتم ار مست شوی کام دلی گیرم لیک

گشتم از چشم سیه مست تو مدهوش نشد

شبی از بیخودی آغوش گشودی بر ما

قسمت ما دگر آن گرمی آغوش نشد

اشک آن بوسه که زد بر لب جانانه رقیب

آتشی در دلم افروخت که خاموش نشد

دامن افشان چو نسیم از بر ما دوش گذشت

به خدا غصه عمری چو غم دوش نشد